Sole Nero - Daníel Björnsson

Á bakvið hverja hugsun og hverja setningu liggur punktur. Punkturinn markar endalok, en einnig þögnina sem tekur við þegar allt hefur verið sagt. Hann er mörkin milli þess sem var og þess sem enn á eftir að verða.

Í Sole Nero verður þessi punktur að tákni fyrir endalok — augnablikið þegar eitthvað brotnar niður, hverfur eða missir fyrra form sitt. En í myrkrinu býr jafnframt möguleikinn á einhverju nýju. Það sem virðist vera lok getur verið lykill að nýju upphafi.

Bakvið hina svörtu sól ríkir myrkur, en myrkrið er ekki tómt. Þar leynist innra ljós, veikur glampi sem bíður eftir rétta augnablikinu til að brjótast í gegn. Verkin rannsaka þetta millibilsástand, þar sem maðurinn stendur á mörkum endaloka og umbreytingar, milli þess að sleppa og þess að byrja aftur.

Sole Nero er ferð inn í hið innra landslag — þar sem skuggar, minningar, hugsanir og tilfinningar verða að formi. Þar sem punkturinn er ekki lengur endir, heldur lykill. Og þegar honum er snúið opnast dyr að nýjum heimi, þar sem ljósið kemur ekki utan frá, heldur innan frá.